Başlık Koyamadım
Evinde, masasının başında kımıldamadan oturuyordu. Yazını yazmalısın. Ya da bir bahane bulmalısın. Durmadan su içiyordu. Suyun her damlasını yemek borusunda hissetmek istiyordu. Ya da duşta soğuk portakal yemek. Bir çıkış yapmalısın. Kendi içinde kaybolmamalısın. Yazını yazmalısın. Kendini göstermelisin. İşler birikiyor. Sevgili okur, keşke bana bir mektup yazmış olsaydın da ben de sana cevap veriyor olsaydım. Hiçbir nedenim olmadan, karşına çıkıp o değerli vaktine talip olmak büyük bir hadsizlik. Oğlum, çorban soğudu yine, içsene çorbanı. Hanımefendi bir saniye, mektupları okuyorum. “Uzunca bir süre, hayatın hiçbir amacı olmadığını ve insanoğlunun bir hedef belirlememesi gerektiğini düşündüm. Bu derin boşluk, ruhumda derin yaralar açtı. Yaşamak için hiçbir gayretim yoktu. Hakikaten, uyanmak için bir çaba gerekseydi, bunda muvaffak olamazdım. Sonraları, yaşamın çözülmesi gereken bir sorun olmadığını, aksine tecrübe edilmesi gereken bir olgu olduğunu söyleyip duran bir yazar oku...